Opdrachtgever
Nummer van de Dag
Gepubliceerd
27 mei 2012
Originele publicatie
Opdrachtgever
Nummer van de Dag
Gepubliceerd
27 mei 2012
Originele publicatie

Roxy Music - 'Avalon'

Zondag, gastblog! Het woord is aan Miriam van Ommeren, hoofdredacteur en oprichtster van cultureel magazine De Optimist, cultuurverkenner voor het Amsterdams Fonds voor de Kunst, organisator van vele interessante programma’s in De Balie en SLAA in Amsterdam, maar ooit ook bassiste in punk- en hardcorebands Malkovich (2000-2006) en Union Town (2007-2010). Haar nummerkeuze betreft echter geen punk of hardcore, noch is-ie bijzonder cultureel verantwoord. Maar wat dan wel? Erg lekkere 80s pop uit Engeland. Rrrrrroxy Music!

http://www.youtube.com/watch?v=_Ra9w77mETg

Als kind vond ik de muziek waar mijn ouders naar luisterden maar ‘stom’, uiteraard. En dat terwijl ze beiden een behoorlijk goede smaak hebben. Later ging ik alles wat zij in de kast hadden staan zelf ook aanschaffen, uiteraard. Punk stal voorgoed mijn hart toen ik twaalf was, dankzij Dead Kennedys, maar er bleek ook genoeg ruimte voor Jimi Hendrix, Serge Gainsbourg, Rolling Stones, John Coltrane, Horace Silver, Jacques Brel…zelfs een bebaarde troubadour als Georges Moustaki draait af en toe een rondje op mijn iPod.

Zilveren glitterpak

Eén band uit mijn ouders’ collectie heeft een speciaal plekje in mijn hart en platenkast. Het is ook de band waar ik het langst aan heb moeten wennen; de echte ommekeer kwam voor mij pas in 2001. In dat jaar kocht ik, om mijn moeder te verrassen, drie kaartjes voor het reunieconcert van Roxy Music, in Ahoy. Ik lokte haar onder valse voorwendselen naar Amsterdam en zette haar vervolgens achterin de auto van mijn toenmalige vriendje, waarna we gedrieën naar Rotterdam afreisden. Pas toen Ahoy in de verte opdoemde verklapte ik aan mijn moeder waar we precies heen gingen. Ze gilde als een jong meisje: ‘Bryan Ferry!’ Het concert was geweldig, voor zover dat mogelijk is in Ahoy. De muziek was goed, strak gespeeld en het concert was van begin tot eind entertaining. Mijn vriendje verveelde zich dood maar mijn moeder kon haar geluk niet op. Met een theaterkijker in haar hand danste ze de hele avond, ondertussen glurend naar zanger Bryan Ferry die in een zilveren glitterpak liet zien dat hij nog steeds een gladde Casanova was. Ikzelf genoot ook: van mijn moeders enthousiasme, maar ook van de muziek. Fuck, dacht ik, dit is echt goed!

Experimenteel en ontegenzeggelijk glam

Roxy Music begon in 1971 als glam/artrock band, geformeerd door Bryan Ferry en bassist Graham Simpson. Ferry had een geflopte loopbaan als keramiekleraar achter de rug en was net afgewezen na een auditie voor zanger van King Crimson. Na het plaatsen van een advertentie werden ze al snel geflankeerd door een aantal muzikanten, waaronder de later wereldberoemde Brian Eno, die de groep al na de tweede plaat zou verlaten. In de vijf jaar die volgden bracht de band een handvol platen uit: de muziek was experimenteel en ontegenzeggelijk glam, en zowel de platenhoezen als de verschijning van de bandleden ademden een preoccupatie met stijl en sophistication uit. Roxy Music werd een van de populairste Britse bands van de twintigste eeuw en Ferry trad meer en meer op de voorgrond, ten koste van zijn bandleden, en begon ook soloplaten uit te brengen. Na een korte breuk kwamen ze eind jaren 70 weer bij elkaar. Het experiment leek voorbij en een uitstapje naar disco begon, met wisselend succes; de eerstvolgende twee platen werden zeer gemengd ontvangen. In 1983 leek het definitief voorbij. Ik heb alle platen van Roxy Music en luister ze, op een enkele na, graag. Maar eerlijk is eerlijk: er is er een die ontegenzeggelijk het meest gedraaid wordt. Ik ken ‘m helemaal uit m’n hoofd: Avalon (1982), de plaat waarmee de band, na de moeizame tweede start in het discotijdperk, zichzelf uiteindelijk weer helemaal terug op de kaart zette. Avalon was het summum van ‘smoothness’ en een enorm commercieel succes. Het bekendste nummer van de plaat is waarschijnlijk ‘More than This’, in 2003 onsterfelijk gemaakt door Bill Murray in Lost in Translation. Maar mijn favoriet is titelnummer ‘Avalon’.

Oogpotlood


Avalon is een mythisch eiland dat voorkomt in de legende van koning Arthur, maar in de handen van Roxy Music is het een ruim vier minuten durende orgie van lome synthesizers, subtiele gitaar- en basloopjes en een ingetogen drumritme, bij elkaar gehouden door de aalgladde stem van Ferry die zingt over een mysterieuze vrouw die dansend zijn leven binnenkomt. Uiteraard ontbreken ook de groots uithalende achtergrondzangeres en de obligate saxofoonsolo niet (zijn er hits uit de jaren 80 zonder saxofoonsolo?). De clip is een genot voor het oog: de hoogtepunten van de jaren 80 videoclip komen hierin samen. Diffuus licht, een jonge vrouw met getoupeerd permanent en oogschaduw tot in haar borstelige wenkbrauwen, een valk(!) en obsceen bloeiende rozen. Koning Ferry overziet het geheel, cool as ever, gehuld in een wit smokingjasje en wat subtiel oogpotlood, croonend in de microfoon. ‘Avalon’ is naar mijn mening een van de opwindendste nummers ooit gemaakt.

Reünie

Avalon was de achtste en tevens laatste studioplaat van Roxy Music. De bandleden gingen uiteen, tot 2001 dus, toen een van hun het briljante idee kreeg om een reünietour te gaan doen, iets waar mijn moeder en ik ze nog steeds dankbaar voor zijn. Sindsdien zijn ze af en toe weer de studio ingekropen, zelfs met Eno, maar vooralsnog is daar alleen een soloplaat van Ferry uit voortgekomen. Of Roxy Music ooit nog een plaat uitbrengt is onduidelijk. Mij maakt het niet heel veel uit, want met Avalon kan ik nog minstens 20 jaar vooruit.