Opdrachtgever
Cineville
Gepubliceerd
14 dec 2011
Originele publicatie
Opdrachtgever
Cineville
Gepubliceerd
14 dec 2011
Originele publicatie

The time of your life

Dansklassieker Dirty Dancing had alle kenmerken van een tussendoortje, maar is tijdloos gebleken. Met name bij de meisjes uit de jaren 80 roept de film enthousiaste, door nostalgie doordrenkte reacties op. Wat maakt de film zo'n klassieker? Eline Cordie en Miriam van Ommeren doen een boekje open.

Frances 'Baby' Houseman, de vrouwelijke hoofdpersoon in Dirty Dancing, gaat met haar familie naar een Center Parcs-achtig vakantieresort genaamd Kellerman's in de Catskill Mountains. Het is 1963, de Beatles zijn nog een onbekend Brits bandje en JFK is springlevend. Na 1963 gingen jonge mensen niet zo snel meer met hun ouders op vakantie; liever dansten ze halfnaakt rond op muziekfestivals als Woodstock en trokken ze erop uit in een beschilderd Volkswagenbusje met LSD in hun mik. De zedige moraal van de vroege jaren 60 kwam definitief ten einde, en in Dirty Dancing zien we de eerste barsten verschijnen. Een belangrijk thema in de film is dan ook het verlies van onschuld.

Na de universiteit wil Baby bij het Vredeskorps; ze is een braaf meiske met heel duidelijke ideeën over goed en kwaad. Ze is ook de oogappel van haar vader, een degelijke huisarts, totdat ze op het vakantiekamp dansleraar Johnny Castle tegen het robuuste lijf loopt (een rol van Patrick Swayze). Johnny is een typische bad boy terwijl Baby de maagdelijke onschuld zelve is; in hun scènes samen draagt Baby ook immer wit en Johnny zwart, alsof het contrast tussen hen nog extra verduidelijkt moet worden.

Gedurende de film begint Baby's moraal te wankelen en blijken haar daden niet altijd even correct; Johnny lijkt daarentegen het hart toch ook wel op de goede plaats te hebben. Verwarring alom dus, en dan worden de prille geliefden ook nog uit elkaar gedreven door hun omgeving. Gelukkig komt het uiteindelijk toch allemaal goed, zoals het hoort in een sprookje. Aan het einde van de film vinden Baby en Johnny elkaar op de dansvloer, waar ze hun toekomstige geluk tegemoet dansen.

Erotiek
Voor ons, net als voor veel andere vrouwen tussen 25 en 35 jaar, is Dirty Dancing een coming of age-film, ook (of juist vooral) met betrekking tot onszelf. De film broeit namelijk van begin tot eind, van de dansscène in de schuur aan het begin van de film tot het oefenen van de lift in het water en Baby's ontmaagding in Johnny's blokhut. Dirty Dancing zindert van de omfloerste erotiek. Jennifer Grey's meisjesachtige lichaam contrasteert daarbij met Patrick Swayze's gespierde lijf; haar maagdelijke onervarenheid met zijn streetwise attitude. Zij siddert door de aanraking van zijn trefzekere handen, zowel op de dansvloer als daarbuiten, en wij sidderden met haar mee.
Want daar zaten we, nog ver voor de brugklasleeftijd, ongemakkelijk heen en weer te schuiven op de bank. Hoewel expliciete seks in de gehele film ontbreekt was het namelijk duidelijk dat er vanalles gebeurde. Iets waar we eigenlijk nog geen weet van hadden, maar waar we desondanks ook naar begonnen te verlangen.

Dansen
Los van de verborgen erotiek gaat het, zoals de titel al verklapt, bij Dirty Dancing eigenlijk om dansen. Veel en hitsig dansen. In de jaren 60 werden de traditionele westerse dansen verdrongen door exotische varianten als de mambo, de salsa en de meringue. De film geeft een goed beeld van de onwennigheid en ongemakkelijkheid van het grote publiek bij het zien (en beoefenen) van al dat wulpse gekronkel.

De film zorgde, zoals wel vaker het geval is bij succesvolle dansfilms, voor een enorme sensatie op dansgebied: in Nederland werden dansscholen platgebeld door liefhebbers van de film die hun stramme heupen wilden losgooien. Op een zeker moment ging zelfs wijlen Boudewijn Büch voor een TV-programma in joggingbroek op pad om zich de danspasjes aan te meten, overigens zonder groot succes.

Dirty Dancing
 heeft ook een steengoeie soundtrack die wereldwijd multi-platinum werd, en te boek staat als één van de best verkopende soundtracks aller tijden. Veel tot dan toe onbekende jaren 60 knallers van onder andere The Ronettes, The Four Seasons en Otis Redding worden afgewisseld met de hits Time of my Life en She's like the Wind, de zwoele powerballad van Patrick Swayze zelf (die aanvankelijk voor een andere film geschreven was). En ook 'Hungry Eyes', gezongen door Eric Carmen (wie?), staat nog steeds in ons collectieve geheugen gebrand. 'I look at you and I faaaantasize.'

De quotes
De oneliners in Dirty Dancing zijn behoorlijk memorabel gebleken. 'Nobody puts Baby in a corner!' Johnny Castle is ten onrechte beschuldigd van diefstal en daarop ontslagen. Maar in de laatste scene keert hij toch nog terug om Baby's hand te pakken en haar te leiden in de slotdans, afgesloten met – natuurlijk – de lift, die ene move die Baby al die tijd maar niet onder de knie kreeg. Ze is letterlijk en figuurlijk boven zichzelf uitgestegen.

Al even klassiek: 'You're wild!' Johnny heeft z'n autosleutels in het contact van z'n Chevy laten zitten en tikt pardoes het ruitje in. Een man als Johnny draait daar z'n hand niet voor om. Waarop Baby met de tekst komt: 'You're wild!'
Johnny: 'What?'
Baby: 'You're wild!'
En niet te vergeten: 'I carried a watermelon.' Baby's eerste echte ontmoeting met Johnny verloopt niet bepaald vlekkeloos. De neef van Johnny vraagt haar een watermeloen te dragen, en zo komt ze min of meer per ongeluk in de (voor gasten verboden) danszaal van het personeel terecht. Waarop ze ademloos kijkt naar hoe Penny en Johnny tegen elkaar aan dansen. Als Johnny vraagt wat dat meisje hier doet, zegt ze: 'I carried a watermelon.' Tja.

Ook bijna 25 jaar na verschijning is Dirty Dancing nog de moeite van het bekijken waard. De thema's zijn tijdloos, de romantiek van het ouderwetse soort en de dans moves nog steeds jaloersmakend. Wie eind jaren 80 de boot miste of toch nog een keer op groot scherm wil wegdromen bij Baby, Johnny, Penny, Robbie en Lisa kan dat komende vrijdag doen, als de film in De Uitkijk draaitHave the time of your life.